Λαογραφικό Μουσείο Συκουρίου «Ιωάννης Πράπας»

Το Μουσείο στεγάζεται σε έναν αναπαλαιωμένο νερόμυλο, στην αρχή της χαράδρας που οδηγεί προς τη Σπηλιά, μετατρέποντας ένα ιστορικό κτίριο της αγροτικής παραγωγής σε έναν ζωντανό χώρο μνήμης και πολιτισμού. Ανήκε στον Μιχάλη Κίττα και οι απόγονοί του, Νικόλαος και Χρήστος, τον δώρισαν στην κοινότητα Συκουρίου.

Δημιουργός του μουσείου ήταν ο λαογράφος Γιάννης Ν. Πράπας, ο οποίος αφιέρωσε δεκαετίες στη διάσωση της τοπικής παράδοσης. Η συλλεκτική του προσπάθεια ξεκίνησε το 1986 και σήμερα αριθμεί περισσότερα από 2.000 αντικείμενα, που αποτυπώνουν την καθημερινότητα, τα επαγγέλματα και την ιστορία του Συκουρίου και της ευρύτερης περιοχής.

Περιήγηση στο μουσείο

Η περιήγηση αρχίζει από τον υπαίθριο χώρο, όπου εκτίθενται μυλόπετρες, πέτρινες ποτίστρες, αγκωνάρια από παλιά σπίτια και ένα παραδοσιακό μαγκανοπήγαδο. Στο ισόγειο, ο επισκέπτης συναντά γεωργικά εργαλεία, εξοπλισμό αμπελουργίας και μελισσοκομίας, καθώς και αντικείμενα από επαγγέλματα όπως του τσαγκάρη, του ράφτη και του σιδερά, που σήμερα έχουν σχεδόν εκλείψει.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι συλλογές με παλιά νομίσματα, ραδιόφωνα, μουσικά όργανα, εκκλησιαστικά βιβλία, φωτογραφικό υλικό, καθώς και όπλα και πολεμικά κειμήλια από την περίοδο 1912-1949.

Στον επάνω όροφο έχει αναπαρασταθεί ένα αυθεντικό θεσσαλικό σπίτι, με παραδοσιακά έπιπλα, υφαντά και τοπικές φορεσιές, δημιουργώντας την αίσθηση ότι οι κάτοικοί του θα επιστρέψουν από στιγμή σε στιγμή. Εκεί φυλάσσεται επίσης πολύτιμο αρχειακό υλικό του πρώην Δήμου Νέσσωνος, καθώς και τα αυθεντικά σφαιρίδια ψηφοφορίας που χρησιμοποιούνταν στις ελληνικές εκλογές έως το 1926, από τα οποία προέρχεται και η γνωστή έκφραση «δαγκωτό».

Όπως έλεγε και ο ιδρυτής του, Γιάννης Πράπας, «το Μουσείο αποτελεί τον κρίκο της παράδοσης που συνδέει το παρελθόν με το παρόν και το μέλλον». Μια φράση που συνοψίζει απόλυτα τον χαρακτήρα ενός μουσείου το οποίο διατηρεί ζωντανή τη μνήμη ενός ολόκληρου τόπου.

Image

Λίγα λόγια για το Συκούριο

Το Συκούριο είναι ένα από τα μεγαλύτερα και ιστορικότερα χωριά του Δήμου Τεμπών. Ταυτίζεται με το αρχαίο Σικύριον, ενώ κατά την Οθωμανική περίοδο ήταν γνωστό ως Μπουγιούκ («Μεγάλο») Κεσερλί. Μετά την απελευθέρωση της Θεσσαλίας το 1881, εγκαταστάθηκαν εδώ κάτοικοι τόσο από τις ελεύθερες όσο και από τις ακόμη υπόδουλες ελληνικές περιοχές. Το 1927, με βασιλικό διάταγμα, το χωριό πήρε επίσημα το σημερινό του όνομα.

Στα τέλη του χειμώνα και στις αρχές της άνοιξης, οι ανθισμένες αμυγδαλιές που περιβάλλουν το χωριό προσφέρουν ένα μοναδικό θέαμα. Στις παρυφές του χωριού, σε πολύ μικρή απόσταση από το μουσείο, ένας γραφικός τεχνητός ταμιευτήρας (λίμνη) αποτελεί αγαπημένο φυσικό αξιοθέατο της περιοχής και είναι πασίγνωστη για το Barra Party που διοργανώνεται εκεί από τους νέους και τον Εξωραϊστικό Σύλλογο της περιοχής. 

*Τηλέφωνο Επικοινωνίας Μουσείου: +302495350406